Το «Μέσα σε μια αγγλική φυλακή» δεν είναι βιβλίο θεωρητικής ανάλυσης ή ένα πολιτικό φυλλάδιο. Βασίζεται στην πεποίθηση ότι οι καταπιεσμένοι έχουν το δικαίωμα να αντισταθούν και περιγράφει τις προσωπικές και ανθρώπινες συνέπειες της συμμετοχής στον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση –για τον RaymondMcLaughlin, εννέα χρόνια στις αγγλικές φυλακές. Το βιβλίο αυτό θυμίζει τα ημερολόγια... Διαβάστε περισσότερα: Νέα Έκδοση του Ταμείου Αλληλεγγύης

Την Παρασκευή 17 Απριλίου, στην κατάληψη Άνω Κάτω Πατησίων, από τις 18:00 έως τις 19:00 αυστηρά, θα πραγματοποιηθεί τηλεφωνική επικοινωνία με τις συντρόφισσες Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα σχετικά με την εξέλιξη της δίκης για την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Θα ακολουθήσει μπαζάρ βιβλίου και βραδιά οικονομικής ενίσχυσης. Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΚΑΝΕΝΑΣ/ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΟΣ... Διαβάστε περισσότερα: (17/4) Συζήτηση/ενημέρωση με τις συντρόφισσες Μ. Μανουρά και Δ. Ζαραφέτα για την εξέλιξη της δίκης για την υπόθεση των Αμπελόκηπων.

Κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία. Κι ό, τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία. Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ. Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω Τρίτη 7 Οκτώβρη, ακόμα μια δυσάρεστη είδηση, ακόμα μια μέρα που μας βρίσκει παγωμένους και παγωμένες, ο σύντροφος μας, ο Χρηστάρας μας, ο XR... Διαβάστε περισσότερα: Για τον Χρήστο Σπήλιο.

Οι Os Cangaceiros είναι μια ηχηρή φωνή όσων κι νούνται στις παρυφές ή εξολοκλήρου εντός του κοινωνικού περιθωρίου. Μιλούν τη γλώσσα των από τα κάτω, των φτωχογειτονιών της Γαλλίας του 1985-1990, εκείνων που “νομοτελειακά” οδηγούνται στην παραβατικότητα την ίδια στιγμή που αρνούνται την εργασία σε ένα σύστημα εξαθλίωσης, εκείνων που η φυλακή είναι ένα μαύρο... Διαβάστε περισσότερα: «Φωτιά στα Κάτεργα. Η επίθεση των Os Cangaceiros στο σύστημα των φυλακών (1985-1990)». Νέα (συν)έκδοση του Ταμείου με τον Δαίμωνα του Τυπογραφείου.

Των Βέρα Ζαζούλιτς, Όλγα Λιουμπάτοβιτς, Ελισάβετ Κοβάλσκαγια Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2016 από το Ταμείο Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών και αγωνιστριών. “Και να που εκείνη η απομακρυσμένη εικόνα της επανάστασης που μ’ έκανε να βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα παιδί, που μπορούσε κι αυτό να ονειρευτεί “δράση”, “επιχειρήσεις”, “έσχατο αγώνα”, “γραμμές που μέσα τους πεθαίνει κανείς για την αγάπη του προς την υπόθεση”.Έμεινα μια ώρα στο κρύο και άδειο γραφείο του και κουλουριασμένη στη γωνία ενός ξύλινου πάγκου, παραδόθηκα σε μαύρες σκέψεις. Με δυσαρεστούσε το να χάσω εκείνη την ελευθερία που είχα ανακτήσει με τόσο ακριβό αντίτιμο και να τη χάσω έτσι τυχαία και, εκτός των άλλων, όχι πάνω στη δράση. Δεν ήθελα να το βάλω κάτω. Ποτέ στη φυλακή δεν είχα σηκωθεί με την άφιξη ενός μέλους της διοίκησης και δεν σηκώθηκα ούτε μπροστά σ’ αυτόν. Στην εντολή του: “Όρθια!”, απάντησα: “Είμαι εδώ γιατί δεν αναγνωρίζω την κυβέρνησή σας και δεν θα σηκωθώ μπροστά σε έναν εκπρόσωπό της”. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).