Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών
homepage / Ανακοινώσεις,Κείμενα/Γράμματα

Κείμενο του αναρχικού φυλακισμένου Αντώνη Σταμπούλου, 03/09/2017

Αφεντικά βαράνε το νταούλι. Συριζέικοι αρκουδέηες και τύφλα η δικαιοσύνη, χορεύουν.

Η φυλάκιση της Ηριάννας Β.Λ και του Περικλή Β. ανέδειξε και πάλι τις δυνατότητες που δείνουν οι νομοθεσίες εξαίρεσης και η χρήση του DNA ως στοιχείο ενοχής. Παράλληλα ο αγώνας που ξέσπασε και που αναμένεται να ξαναφουντώσει εν αναμονή της νέας εκδίκασης αναστολής ποινής ανέδειξε την περιπλοκότητα των συμμαχιών τις διάφορες εκφάνσεις της αλληλεγγύης καθώς και τον κίνδυνο πολιτικής σπέκουλας από συστημικά κομμάτια. Πηγαίνοντας λίγο πίσω στο 2015, απαρχές διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα θυμηθούμε μια απεργία πείνας του συνόλου των πολιτικών κρατούμενων. Η απεργία εκείνη κατάφερε να αποφυλακίσει συγγενείς αγωνιστών, να καταργήσει τις φυλακές τύπου Γ, να καταργήσει τον κουκουλονόμο (για τις διαδηλώσεις) και να θέσει ευρύτερα πολιτικά ζητήματα. Παράλληλα, μεταξύ άλλων στόχων, δεν κατάφερε να οριοθετήσει την χρήση του DNA. Το αίτημα αυτό είχε τεθεί από μερίδα των απεργών και αφορούσε στην θεσμοθέτηση της μη βίαιας λήψης και στην μη χρήση μίγματος 2 ατόμων και άνω ως στοιχείο. Τότε η κυβέρνηση, η ίδια κυβέρνηση που σήμερα τόσο δείχνει να κόπτεται για τις αδικίες της δικαιοσύνης, επέλεξε να μην θυσιάσει αυτό το μαγικό πασπαρτού ενοχοποίησης. Αντιθέτως ρίσκαρε με την πιθανότητα θανάτου απεργών πείνας στην 48η ημέρα, με το να μην ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα. Ταυτόχρονα κατέστειλε το ασθμαίνον κίνημα αλληλεγγύης εισβάλλοντας στην κατειλημμένη Πρυτανεία, πνεύμονας σύνδεσης του αγώνα των απεργών με τους έξω, συλλαμβάνοντας πολλούς από τους συντρόφους και συντρόφισσες που κράτησαν μέχρι τέλους άσβεστη τη φλόγα του αγώνα. Το κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση, πιστό στην πολιτική της κοινωνικής γενοκτονίας μέσω της εφαρμογής πολιτικών λιτότητας που εξαρχής εφάρμοσε και συνεχίζει να εφαρμόζει, δεν δίστασε (πράγμα που απέδειξε και με την αντιμετώπιση άλλου αναρχικού απεργού που κόντεψε να σταματήσει η καρδιά του 2 φορές) να ρισκάρει θανάτους. Όχι μόνο προσπάθησε να ομοιάσει με την χούντα των συνταγματαρχών μέσω της κρατικής εισβολής στο πανεπιστημιακό άσυλο αλλά και με την πολιτική της Θάτσερ ως προς την αντιμετώπιση απεργών πείνας. Το δεύτερο αποφεύχθηκε παρά τις περι του αντιθέτου φιλότιμες προσπάθειες που έκαναν τότε, οι ίδιοι αυθάδεις συριζαίοι, που τώρα διαμαρτύρονται για την άδικη καταδίκη λόγω DNA. Το γεγονός ότι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν έναν αγώνα για δικές τους σκοπιμότητες είναι αντιληπτό. Όμως οι ίδιοι δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι οι καιροί που ήταν και αυτοί μια σινιστώσα του δρόμου περάσαν. Στην προσπάθεια να φρεσκάρουν το ”κινηματικό” τους παρελθόν προετοιμάζοντας το έδαφος για θεαματική αριστερή προεκλογική πιρουέτα κάνουν ερωτήσεις στη βουλή ή και παρίστανται σε συγκεντρώσεις του κινήματος. Το αριστερό παρελθόν όμως δεν μπορεί να ξεπλύνει το νεοφιλελέ παρόν και αυτό θα γίνει αντιληπτό αργά ή γρήγορα, καθώς το μέλλον όσων επιτίθενται στην κοινωνία και το κίνημα, όσων έχουν ενεργό αντεπαναστατικό ρόλο, είναι το ίδιο με τους δεξιούς προκατόχους τους. Δηλαδή να κρύβονται και να μη ξεμυτίζουν χωρίς συνοδεία μπάτσων. Όλες οι επιλογές έχουν το κόστος τους. Στο κείμενο ”συμπαράστασης” που γράφτηκε πριν την πρώτη εκδίκαση της αναστολής ποινής, οι 15 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύουν ότι η Ηριάννα δεν έχει σχέση με τον χώρο που την κατηγορούν. Σύμφωνα με αυτούς το σκεπτικό της καταδίκης όφειλε να λάβει υπόψιν ως στοιχείο ότι η Ηριάννα δεν είναι πολιτικοποιημένη. Συνεπώς η λογική λέει ότι το ίδιο οφείλει να κάνει και σε αντίθετες περιπτώσεις. Αν η κατηγορούμενη είναι αναρχική είναι για αυτούς λογικό αυτό και μόνο να δράσει επιβαρυντικά. Δηλαδή η πολιτική ταυτότητα οφείλει να λαμβάνεται υπόψιν ως στοιχείο καταδίκης σύμφωνα με τους 15. Όμως, η ποινικοποίηση της πολιτικής ταυτότητας είναι η πραγματική βάση των τρομονόμων και ταυτόχρονα αυτό που πάντοτε αρνούνταν ότι κάνει η εξουσία, βαφτίζοντας τις παράνομες πολιτικές πράξεις, πράξεις ποινικές. Είναι από τις λίγες φορές που εμμέσως ομολογείται και προασπίζεται από κρατικούς παράγοντες, η ύπαρξη νομοθεσιών ενάντια σε πολιτικούς αντιπάλους και κατ επέκταση η παραδοχής ύπαρξης πολιτικών κρατούμενων. Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η ανάδειξη της δεκτικής στάσης της κατηγορούμενης στη λήψη DNA. Το γεγονός ότι κάποιος έδωσε DNA με την θέλησή του δεν μπορεί να αναδεικνύεται ώς τεκμήριο αθωότητας και πολύ περισσότερο σε λόγο αλληλεγγύης. Είναι δικαίωμα του κάθε ένα να μην θέλει να δώσει DNA, αποτυπώματα και να σαμποτάρει το έργο της αστυνομίας κατ’ αρχήν για την ίδια του την ασφάλεια, καθώς είναι γνωστό ότι όποιος βοηθάει τις αρχές στο εναντίον του έργο σκάβει τον ίδιο του τον λάκκο άσχετο αν είναι ή δεν είναι ”ένοχος” αφού το πρώτο μέλημα της αστυνομίας είναι να κλείνει υποθέσεις και όχι να ψάχνει την ”αλήθεια”. Από την άλλη ώς αναρχικοί αξιακά στηρίζουμε την επιλογή να μην δίνουμε τα προσωπικά μας δεδομένα στο κράτος. Ταυτόχρονα οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε τους διωκόμενους όχι με κρατικά κριτήρια αθωότητας ή ενοχής αλλά με κριτήρια που εκπορεύονται από τις αρχές μας. Η Ηριάννα και ο Περικλής πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι αφενός γιατί κανείς δεν αξίζει να είναι φυλακή και αφετέρου γιατί η καταδίκη βασίστηκε στην πολιτική απομόνωσης και εξόντωσης του εσωτερικού εχθρού. Αυτά δεν έχουν να κάνουν με το αν διατηρούν ή όχι σχέση με το χώρο ή κάποια οργάνωση. Η καταδίκη έγινε με πολιτικά κριτήρια, στα πλαίσια του νόμου 187Α. Του αντιτρομοκρατικού που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να αναβαθμίσει πριν λίγους μήνες και μετά την διαδικτυακή κατακραυγή δεν το έκανε. Άρα η αλληλεγγύη θα έπρεπε να στοχεύει ενάντια στο ίδιο το νομικό πλαίσιο του 187Α. Άλλωστε η όλη υπόθεση όπως φαίνεται και από το ”σκεπτικό” της καταδίκης βασίζεται στην ποινικοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων. Αυτό αποτελεί στρατηγική των διωκτικών μηχανισμών στην κατεύθυνση της απομόνωσης του εσωτερικού εχθρού. Συνεπώς, κατά παράβαση του αστικού δικαίου διώκονται και άνθρωποι που μόνο αθώοι θα χαρακτηρίζονταν από μια ”ορθή” ανάγνωσή του. Όμως το αστικό δίκαιο είναι αρκετά εύκαμπτο ώστε να προσαρμόζεται σε όλο το φάσμα της αστικής πολιτικής. Ταιριάζει από σοσιαλιστικές μέχρι ακροδεξιές διακυβερνήσεις. Ο χώρος της δικαιοσύνης συναγωνίζεται σε βρωμιά αυτόν της αστικής πολιτικής. Γιαυτό για παράδειγμα μια εισαγγελέας σε κάποια από τις πολλές συνεδριάσεις για αιτήματα αναστολής ποινών, απέρριψε όλες τις αιτήσεις καρκινοπαθών και παραπληγικών με λίγα χρόνια ποινής και έκανε δεκτή μόνο μία σε ποινή 22 ετών γνωστού golden boy που διαμένει στη πτέρυγα προστασίας του Κορυδαλλού. Είναι ο ίδιος λόγος που ενώ καθημερινά διαβαίνουν προς τα μέσα τις πύλες της φυλακής δεκάδες φτωχοδιάβολοι, την ίδια στιγμή μαφίες πρεζέμπορων με πολιτικές διασυνδέσεις στην παραδοσιακή αστική δεξιά μένουν στο απυρόβλητο με την σιωπηλή συγκατάβαση της νόμιμης κρατικής μαφίας. Δικαιώματα που ξέρατε τώρα δεν υπάρχουν… Μιας και θυμηθήκαμε την απεργία πείνας του 2015 καλό είναι να θυμίσουμε ότι ακόμη και οι ισχνοί περιορισμοί χρήσης του DNA που κερδήθηκαν τότε, καταργήθηκαν αργότερα. Δηλαδή ο περιορισμός στη βίαια λήψη (αναφορά περί τήρησης της αξιοπρέπειας του κρατούμενου), όπως και η αναγκαστική παρουσία εμπειρογνώμονα κατά τη λήψη καταργήθηκαν αντίστοιχα με βούλευμα και εγκύκλιο των εισαγγελέων εφετών Δημήτρη Ασπρογέρακα μετά την βίαιη λήψη από τον Π. Ασπιώτη και Ισίδωρο Ντογιάκο μετά τη βίαιη λήψη του Γ. Τσιρώνη αντίστοιχα. Έτσι είχαμε τον βασανισμό για απόσπαση DNA του Π. Ασπιώτη (και την μετέπειτα καταδίκη του για αντίσταση!) και Μ. Σεισήδη, όπως έχει γίνει με σχεδόν όλους μας και όπως γίνεται καθημερινά με άγνωστες περιπτώσεις που θα οδηγηθούν σε καταδίκες με βάση αυτό το δήθεν στοιχείο και που δεν θα δούν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έχουν βασανιστεί κρατούμενοι, έχουν φυλακιστεί χωρίς στοιχεία, έχει εισβάλλει η αστυνομία στις φυλακές, πολιτικοί κρατούμενοι οπως ο Δ. Κουφοντίνας συνεχίζουν να στερούνται τις άδειες που εδώ και χρόνια δικαιούνται και δηλώσεις νομιμοφροσύνης ζητούνται χωρίς καμία αιδώ. Ενδεικτικό είναι ότι ενώ οι κινητοποιήσεις των φυλακισμένων σε όλη τη χώρα ξεπερνούν τους 3 μήνες, το υπουργείο δεν έχει στείλει ούτε μια αντιπροσωπία να συνομιλήσει με τους κρατούμενους. Δεν συνεχίζουν δηλαδή τον πόλεμο μόνο ενάντια στον εσωτερικό εχθρό και στους δεκάδες αιχμαλώτους του αλλά ακολουθούν την προύπάρχουσα παραδοσιακά συντηρητική στάση απέναντυ σε όλους τους φυλακισμένους. Οι κυβερνώντες και ο κομματικός μηχανισμός ξέρουν ότι το (συγκαλυμμένο εν αντιθέσει με τους προκατόχους τους) δόγμα τάξης και ασφάλειας που ακολουθούν συμπορεύεται με στημένα κατηγορητήρια, ψεύτικα στοιχεία, βαριές καταδίκες, ειδικά δικαστήρια και αντιτρομοκρατικούς νόμους. Οι περί του αντιθέτου δηλώσεις και δήθεν ευαισθησίες για ανθρώπινα δικαιώματα είναι το απαραίτητο αριστερό παραπέτασμα καπνού. Προϋπόθεση για την ”ανάκαμψη της οικονομίας” είναι η καταστολή και όσο υπάρχει καπιταλισμός και κράτος ο φασισμός είναι μια προοπτική διαχείρισης. Αυτοί που σηκώνουν φράχτες, φτιάχνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, κλέβουν από τον κόσμο και δίνουν στις τράπεζες δεν δικαιούνται να μιλάνε για αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους (”αθώους ή ένοχους”, μέ ή χωρίς στοιχεία) είναι επίθεση στους θεσμούς της κυριαρχίας. Λευτεριά στην Ηριάννα, λευτεριά σε όλους μας. Τα επίκαιρα γεγονότα μικρότερης ή μεγαλύτερης αδικίας της έτσι κι αλλιώς άδικης δικαιοσύνης είναι σταθμοί που μπορούν να αναδείξουν την ταξική βάση της και να προωθήσουν την συνολική άρνηση της από πλευράς μας. Άμεσοι στόχοι όπως η κατάργηση του DNA ως στοιχείο μόνο προωθητικά μπορούν να δράσουν. Ο τρόπος που χρησιμοποιείται, η χρήση ελλιπούς δείγματος, η χρήση μίγματος δύο ατόμων και άνω, απλώς λύνει τα χέρια στην καταστολή να δημιουργεί με χαρακτηριστική ευκολία ενόχους. Το βασανιστήριο της βίαιας λήψης πρέπει να καταργηθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, συνεχές ζητούμενο είναι η άμεση κατάργηση όλων των ειδικών νομοθεσιών περί εγκληματικής και τρομοκρατικής οργάνωσης 187 και 187Α χάρη στις οποίες δεκάδες άνθρωποι λόγω ενός τηλεφωνήματος, μιας σχέσης, ενος DNA ή αποτυπώματος φορτώνονται χρόνια φυλακής και χάρη στις οποίες αυστηροποιούνται όλες οι ποινές στα επιμέρους αδικήματα προς εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος. Πάντα στο πλευρό όσων πολεμάν με κάθε μέσο το κρατος, όσων είναι αιχμάλωτοι για την δράση τους στις φυλακές, όσων καταδικάζονται καθημερινά με ή χωρίς στοιχεία για να σαπίσουν πίσω από το τσιμέντο και τα σίδερα. Όσων ανήκουν στις χιλιάδες περιπτώσεις που δεν θα δούν ποτέ το φως της δημοσιότητας γιατί κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Οι νόμοι είναι το δίκιο των αφεντικών και δεν αποδίδουν καμία δικαιοσύνη πέρα από αυτή της κυριαρχίας. Η δικαιοσύνη αυτή δεν είναι δική μας. Μπουρλότο και φωτιά σε όλα τα κελιά Ουτε αθώοι ούτε ένοχοι.